De Picos de Europa behoren tot de meest indrukwekkende wandelgebieden van Spanje. Dit nationale park ligt op korte afstand van de Atlantische kust en verrast met een enorme afwisseling aan landschappen. Je wandelt er door groene dalen, langs bergmeren en over hooggelegen weiden, terwijl steile kalksteenwanden de horizon bepalen.
Voor jou zijn de meren van Covadonga, de beroemde Cares-kloof en de markante Picu Urriellu bekende hoogtepunten. De rustige bergweiden, afgelegen dorpen en oude herderspaden maken het gebied bijzonder. Op veel plekken lijkt het dagelijks leven nog steeds nauw verbonden met de bergen en de seizoenen.
Drie massieven vol contrasten
De Picos de Europa bestaan uit drie bergmassieven: het westelijke El Cornión, het centrale Los Urrieles en het oostelijke Macizo de Ándara. Die worden van elkaar gescheiden door diepe dalen en kloven die in de loop van miljoenen jaren door rivieren zijn uitgesleten.
Het landschap wordt gedomineerd door grijswitte kalksteen, torenvormige bergtoppen en ronde, komvormige bergdalen die lokaal jous worden genoemd. Ook zijn overal sporen zichtbaar van de laatste ijstijd. De meren van Covadonga en het landschap rond Fuente Dé behoren tot de bekendste voorbeelden.
Grote hoogteverschillen, fraaie uitzichten
De variatie aan wandelingen is groot. Je vindt er korte routes langs meren en door bossen, maar ook zware bergtochten en meerdaagse wandelingen door het hart van het nationale park.
Een van de bekendste routes is de Ruta del Cares, die je door een spectaculaire kloof voert. Ook de wandelingen naar de berghutten aan de voet van de Picu Urriellu behoren tot de klassiekers van de regio. Voor langeafstandswandelaars biedt de Ruta de la Reconquista de mogelijkheid om het nationale park dwars te doorkruisen.
Kenmerkend voor de Picos de Europa zijn de grote hoogteverschillen. Zelfs relatief korte wandelingen kunnen daardoor behoorlijk inspannend zijn. Daar staat tegenover dat je voortdurend wordt beloond met fraaie uitzichten en nieuwe landschappen.
Herders, vee en kruidenrijke bergweiden
Een van de grootste charmes van de Picos de Europa is de rust. Buiten de drukste plekken wandel je vaak urenlang door stille dalen en over uitgestrekte weiden.
Eeuwenlang trokken herders met hun vee naar de hooggelegen zomerweiden. Verspreid door het landschap liggen nog altijd de karakteristieke stenen hutten van deze oude veeteeltcultuur. De majadas en invernales herinneren aan een manier van leven die het landschap sterk heeft gevormd.
Ook tegenwoordig kom je tijdens wandelingen regelmatig vee tegen op de kruidenrijke bergweiden. In de kleine gehuchten rondom het park lijkt het leven vaak in vertraging te worden geleefd. Rustig aan, dan komt het vanzelf goed
Rijke flora en fauna
Door de grote hoogteverschillen kent het gebied een opvallende rijkdom aan planten en dieren. In de lagere delen groeien gemengde bossen met onder meer eiken, kastanjes, berken en hazelaars. Hogerop maken deze plaats voor uitgestrekte beukenbossen, terwijl in het hooggebergte vooral struiken en alpenplanten voorkomen.
In het voorjaar en de zomer zorgen wilde bloemen voor kleur in het landschap. Daarnaast is het nationale park een belangrijk leefgebied voor tal van dieren. De Cantabrische gems geldt als het symbool van de Picos de Europa en wordt regelmatig in de hogere delen van het gebergte gezien. Ook steenbokken, reeën, wilde zwijnen en verschillende roofvogels krijg je hier te zien.
Cider en Cabrales
De bergen zijn al duizenden jaren bewoond. Oude herderspaden, historische verbindingsroutes en religieuze plaatsen maken nog altijd deel uit van het landschap. De naam Picos de Europa zou zelfs afkomstig zijn van zeevaarders die de toppen gebruikten als herkenningspunt bij aankomst aan de kust.
Na een wandeldag kun je kennismaken met de lokale keuken. Asturië staat bekend om zijn sidra, een licht alcoholische cider, terwijl talrijke regionale kazen een belangrijke plaats innemen in de gastronomie. De bekendste daarvan is de blauwschimmelkaas Cabrales. In de regio Liébana vind je daarnaast verschillende andere kaassoorten en de lokaal gestookte orujo.
Beste reistijd
Mei en juni, evenals september en begin oktober, gelden als de aantrekkelijkste perioden om te wandelen. Veel hogere routes zijn dan sneeuwvrij en de temperaturen zijn doorgaans aangenaam. In de zomer zijn populaire locaties vaak drukker en kan plotseling mist ontstaan.
